[Wątek] Kohaku + Tamara

 Egzamin ze statystyki okazał się właśnie tak trudny, jak zapowiadał profesor. Kohaku nie udało się zdobyć wystarczającej ilości punktów i to w połączeniu z całą górą zmartwień przygniotło go, jak ogromny głaz. Jego współlokator też nie zdał wielu egzaminów, co akurat nie było niczym szokującym. Ten chłopak w ogóle się nie uczył i chyba przyjechał do Thornilu tylko po to, żeby się wyszaleć i zawrzeć tymczasowe znajomości. Niezależnie, jaki miał powód, Kohaku interesowało głównie to, że chłopak zamierzał zrezygnować ze studiów, a co za tym idzie, wyprowadzić się z ich wspólnego mieszkania i wyjechać gdzieś indziej. Szukanie kogoś na jego miejsce pewnie chwilę mu zajmie, a do tego czasu będzie musiał opłacać mieszkanie sam.

Wybłagał u szefa, aby ten dał mu trochę więcej pracy i zaczął częściej przesiadywać na lodowisku. Czasem coś posprzątał, kilka razy sprzedawał bilety, albo zajmował się szatnią publiczną, gdzie przyjmował i wydawał rzeczy osobiste gości.

Miał mniej czasu na naukę i dziękował losowi, za to, że dostał szybko ogarniający mózg, bo na szczęście nie musiał długo się uczyć większości rzeczy, by je zrozumieć. Poza tą paskudną statystyką. Obawiał się, że jej nie zda. Wtedy kolejny już plan legnie w gruzach. Jak będzie wyglądało jego życie po tylu porażkach? I czy takie życie miało sens?

Tego dnia wieczorem ostatnią grupą, którą uczył były młode tancerki, dla których te zajęcia to miała być jakaś odskocznia od zwyczajowych treningów. Sposób na poszerzenie ich horyzontów, otworzenie głowy na nowe możliwości, pokazanie, że ich ciała i mięśnie stać na jeszcze więcej.

Kohaku obserwował swoich uczniów od jakiegoś czasu i zaczynał rozumieć, że nie wszyscy postrzegają łyżwiarstwo tak samo, jak on. Właściwie te kilka lat spędzonych w tym kraju pokazało mu, że mentalność Dellrańczyków, w tym jego własna, opierała się na absolutnych skrajnościach. Był nauczony, by wybrać sobie jedną rzecz w życiu i do końca życia ją pielęgnować, aż stanie się doskonała. Halldarczycy, natomiast, często zdawali się nie przejmować niczym. Nic dla nich nie było ważne, nic nie było święte, wszystko było na chwilę i nie rozumiał wartości większości ludzi, których spotykał na swojej drodze.

Mimo wszystko zaakceptował chyba, że to on był tym innym w tłumie, tą kroplą w morzu. I chociaż nie był jeszcze do końca przekonany, czy powinien się poddać i dopasować, postanowił szanować różnorodność celów innych ludzi.

Dziewczyny z grupy tancerek wydawały się łapać jego wskazówki prędzej, kiedy ich nie obrażał, nie groził im i nie zabraniał im się dobrze bawić. Kto by się spodziewał?

Może i wyglądały na lodzie, jak niepełnosprawne pingwiny, ale przynajmniej sprawiało im to radość.

A kiedy jemu po raz ostatni jazda na łyżwach sprawiła radość?

W jego pewnych ruchach, długich ślizgach było coś kojącego. Rutyna i pewność, że ten lód pod jego stopami go nie zawiedzie, że jego mięśnie go nie zawiodą, że może polegać na sobie samym.

Zamierzał tak myśleć nawet z tym przeklętym bólem w kostce. Ostatnio zaczęła boleć mocniej i częściej ją czuł, nawet kiedy po prostu chodził. Udawał, że tego nie było, albo że ten ból był normalny i próbował o tym nie myśleć. I tak nie mógł nic z tym zrobić, a nie zamierzał rzucić łyżwiarstwa.

Na tych zajęciach był mniej krytyczny. Może jego uczennice uznały, że go złamały, albo że się po prostu poddał i stwierdził, że nic z nich nie będzie. Nie bardzo się tym przejmował. Myślał w zasadzie tylko o tym, żeby już sobie poszły.

Miał dość ludzi, dość narzekania, dość jęków i chichotów.

Tamara Torchia - w końcu zapamiętał jej imię - samą swoją obecnością działała mu na nerwy. Postanowił sobie, że nie będzie zwracał na nią uwagi. Niech sobie robi co chce. Niech się przewraca, niech się obija, niech sobie mruczy pod nosem przekleństwa, niech go wyzywa i już niech zniknie z jego głowy… Nienawidził tego, że jakikolwiek człowiek wywoływał w nim tak silne emocje, burzył jego spokój.

Do końca zajęć udało mu się nikogo specjalnie nie obrazić. Na koniec nawet stwierdził, że pogratuluje wszystkim postępów, chociaż według niego były niemal niezauważalne. Ale co się dziwić, kiedy przychodziły jeździć raz, czy dwa w miesiącu.

Grupa wyszła, a on został na lodzie. Było już późno, powinien wrócić do domu.

Do domu? Kohaku Shota nie miał domu. Spał w jakiejś klitce na dwudziestym piętrze w najgorszej dzielnicy tego miasta, z brudnym, obleśnym typem za ścianą.

Ten lód, to twój dom, pomyślał. Powinien wrócić i pouczyć się jeszcze trochę do poprawki.

Ale co za różnica, i tak tego nie zdasz, pomyślał. Nie ma szans, siedzisz nad tym od miesiąca, albo dłużej i nic się nie zmienia. I wiesz co? Już nigdy nic się nie zmieni.

Teraz już będzie tylko gorzej. Twoja szansa na dobre życie przepadła w momencie, kiedy doznałeś kontuzji. Nie ma dla ciebie miejsca w zawodach, nie ma dla ciebie miejsca w Dellranie, nie ma dla ciebie miejsca na świecie.

Jesteś stary, mały i słaby.

Nie ma dla ciebie miejsca.

Wetknął w uszy słuchawki bezprzewodowe i włączył pierwszy lepszy utwór. Był głośny, emocjonalny, szybki. Kohaku odjechał tyłem na środek lodowiska i odetchnął parę razy z zamkniętymi oczami. Potem ruszył. Sunął, płynął w powietrzu. Skakał i odkręcał się, wił i wykręcał, jakby chciał wyrzucić z siebie wszystkie te straszne myśli.

Dlaczego nagle były takie głośne? To nie miało sensu.

To życie nie miało sensu.

Do czego ogóle dążył? Do pracy w korporacji? Do siedzenia za biurkiem, przed komputerem i starzeniem się w samotności? Był skazany na związywanie końca z końcem samemu, bo kto by go chciał?

Kohaku Shota poza sprawnym ciałem nie ma w sobie nic do kochania. Kilka mięśni, ładna buzia i zepsute wnętrze. Zero umiejętności społecznych, zero empatii. Nie potrafisz kochać, więc jak możesz oczekiwać, że ktoś pokocha ciebie?

Ale czy to komuś potrzebne? Mógł zostać sam. Samotność nie jest niczym złym. Po prostu się zamknij,

schowaj,

nie pozwól, żeby ktoś zobaczył, co masz w środku. A potem…

— Zdechnij!

Ta ostatnia myśl zabrzmiała w jego głowie tak, jakby ktoś walnął go obuchem w potylicę. Stracił kontrolę, pośliznął się i upadł całym ciałem na lód. Przejechał na plecach ze trzy metry i zatrzymał się pod bandą.

Ból. Bolało go wszędzie, ale w szczególności kostka, głowa i lewa łopatka.

I może tak miało być, może miało go boleć.

Zasługiwał na to, prawda?

Kohaku tego nie widział, ale stała nad nim pochylona sylwetka istoty, która ludzki miała tylko kształt. Patrzyła na niego spokojnie i zadowolona, napawając się jego cierpieniem. Syciła się widokiem jego pięknych łez, roztrzęsionego ciała, złamanego ducha. Ból fizyczny był smaczny, ale główne danie to ten wypływający z niego żal. Jego dusza się nim krztusiła.

Już prawie, pomyślał demon.

Potem przeniósł spojrzenie zimnych, zachłannych oczu w kierunku dziewczyny, która oglądała cały ten epicki upadek niedoszłej gwiazdy łyżwiarstwa. Istota uśmiechnęła się jeszcze troszkę. Wyglądało na to, że dwa połamane ludzkie zwierzęta coś do siebie ciągnęło i hegemon widział w tym potencjał na tragedię.

Dobij go, mała.

— Haku